Dag 1: Achel - Eisleben 515km
Jawel hoor, we zijn opnieuw vertrokken: vakantie 2026 is officieel begonnen. Dit jaar staat een 10‑daagse trip naar Praag op het programma. Vandaag was het klassieke startoffensief: een dagje snelweg. Geen foto’s, geen bezienswaardigheden, gewoon kilometers malen. Maar eerlijk? Het was eigenlijk een prima dag.
De zon scheen van ’s morgens tot ’s avonds en hield ons de hele rit op een aangename 20°C. Geen files, geen gedoe, geen vertragingen. Daardoor stonden we mooi rond 16u30 aan ons hotel.
Het eerste “goed-aankomst-biertje” is intussen al geproefd en goedgekeurd. Straks trekken we richting restaurant.
Vier happy campers vandaag. Groeten van Kurt, live vanuit Eisleben. 😊
Dag 2: Eisleben - Chomutov 255 km
Tweede dag, tweede rit, tweede verhaal.
Gisteravond afgesloten met een heerlijk diner en een korte wandeling door het centrum. Ondanks de vermoeidheid viel het slapen minder mee: de gordijnen waren zo dun dat het in mijn kamer nooit écht donker werd. Maar goed, vandaag een nieuw hotel en dus nieuwe kansen.
Vanmorgen stonden we om 8u30 alweer paraat op ons stalen ros, na een stevig ontbijt. De rit ging richting Chokotoff.. euhm, Chomutov. En nog beter nieuws: het weer is zo droog als de humor. Zoals de naam al doet vermoeden, zijn we de Tsjechische grens overgestoken. Uiteraard hebben we van dat moment een foto gemaakt, die ik straks nog upload.
We werden meteen goed wakker geschud op een paar kasseistroken, en dat was nodig, want twee wegen waren afgesloten. Gelukkig wist koptrekker Maurice beide obstakels snel en zonder al te veel omwegen te omzeilen.
Rond 15u reden we officieel Tsjechië binnen. Tot nu toe lijkt het erop dat we goede vrienden gaan worden met dit land: strakke wegen, 90 km/u buiten de bebouwde kom en niet te druk. Wat ook meteen opvalt: de prijzen liggen hier toch een stuk lager dan in België. Daarnet het diner afgesloten met een heerlijke cocktail (iets gin-tonic-achtigs) voor welgeteld 3,20 euro.
Hier dus alleen maar gelukkige mensen. Tot morgen!
Dag 3 Chomutov - Špindlerův Mlýn (317 km)
Vanmorgen vertrokken we met een voorzichtig zonnetje dat precies niet goed wist of het wilde blijven. Terwijl we verder reden, schoof de bewolking langzaam dichter en zakte de temperatuur mee naar beneden. De voorspelde stortbuien bleven gelukkig uit, al kregen we in het laatste uur nog een zachte, bijna beleefde regenbui over ons heen.
De route zelf was helaas minder vriendelijk. Oorspronkelijk stond er een keurige 275 km gepland, maar zoals de teller nu bewijst, is dat uitgelopen tot een 317 km. Tsjechië lijkt momenteel één grote werf, en het vervelende is dat ze nauwelijks omleidingen voorzien. Je krijgt gewoon een bordje: “Over 2 km doodlopende weg.” En dan mag je het zelf uitzoeken. Resultaat: heel wat extra kilometers.
Alsof dat nog niet genoeg was, stuurde de route ons ook nog over een typische “kappellekesbaan”, midden in het spitsuur. Van het ene kerkje naar het andere, tegen maximaal 50 km per uur. En telkens we een spooroverweg naderden, kwam er, hoe kan het ook anders, net een trein aan. Het schoot voor geen meter op.
Dan maar uitkijken naar een verfrissing in de HELL’S MINE BIKERS’ CAVE. Een echte aanrader volgens de brochure. Je kon met je motor door een grot rijden tot vlak een een bar. Enkel toegankelijk voor motards. Je kan het al raden zeker? Bleek dat de hel vandaag gesloten was.
Gelukkig veranderde alles toen het verkeer dunner werd en het landschap opener en mooier. Hoe dichter we bij het skigebied van Špindlerův Mlýn kwamen, hoe meer het tempo weer omhoog mocht. De zin om te rijden kwam terug, alsof de motor zelf opgelucht ademhaalde. Rond 18 uur parkeerden we eindelijk, moe maar voldaan.
Nu eerst iets eten, misschien nog even de benen strekken en dan uitrusten. Morgen staat er een rondrit door het Reuzengebergte op het programma. De koffers mogen voor één keer op de kamer blijven, want we slapen hier nog een nachtje. Een kleine luxe na een dag vol omwegen, regen en onverwachte avonturen — precies zoals een motortrip hoort te zijn.
Dag 4: rondrit Špindlerův Mlýn (225km)
Zoals gisteren al gezegd mochten de koffers uitzonderlijk eens op de kamer blijven, want er stond een prachtige rondrit op het programma. Een tocht van zo’n 225 kilometer door het Reuzengebergte, deels over de Poolse grens. We zitten hier namelijk verrassend dicht bij de grens, wat de rit alleen maar boeiender maakte.
We vertrokken vanmorgen onder een stralende zon die de frisse ochtendlucht snel deed verdwijnen. Toch merkte je aan ons drie dat we nog niet helemaal wakker waren. Gelukkig duurde dat niet lang. De eerste bochtige wegen dienden zich al snel aan. Heerlijk sturen, bochten inschatten, insturen, laag doordraaien en dan weer uitaccelereren en dat bocht na bocht. Niet veel later kwamen ook de eerste haarspeldbochten eraan. Als het van mij afhing, reden we morgen gewoon dezelfde route opnieuw.
Het enige minpuntje, als je het al zo kan noemen, was het vinden van een plek om te lunchen. Rond het middaguur was het overal behoorlijk druk, waardoor een vrij tafeltje vinden niet vanzelfsprekend was. Maar net voor 14 uur vonden we toch een lokaal grillrestaurantje. Met z’n vieren gegeten én gedronken voor nog geen 50 euro. Geen kindermenu’s, maar porties waar zelfs ik niet doorheen geraakte, en ik ben nu niet bepaald een kleine eter. Die Tsjechen waaien volgens mij gewoon leeg in de voormiddag.
Na nog even door de spits te tokkelen, kwamen we mooi op tijd terug aan ons hotel.
Voor morgen hebben we de belangrijkste bezienswaardigheden nog eens grondig bekeken, want de grillige rotstad (die eigenlijk vandaag op het programma stond) heb ik helaas opnieuw gemist. Misschien heeft Yvonne er foto’s van kunnen maken.
Ach ja, morgen trekken we richting Praag. Daar blijven we het hele weekend, dus hopelijk kan ik dan ook wat meer foto’s maken en met jullie delen.
Dag 5: Špindlerův Mlýn - Praag (245 km)
Vandaag ben ik alleen op pad gegaan. Mijn drie reisgezellen kozen ervoor om via de snelweg naar Praag te rijden, omdat het bij vertrek nog regende. Aangezien de regen maar tot 10u voorspeld was, vond ik het zonde om later te vertrekken (we waren toch al wakker) en dan twee uur lang over de snelweg te denderen (ook in de regen) om vervolgens veel te vroeg aan te komen in een ander hotel en daar maar wat te zitten zitten.
Dus vertrok ik samen met Jacky, mijn trouwe Kawasaki, rond 8u45 solo richting Praag. Tot 10u was het even doorbijten: fris, nat en toch wat voorzichtiger rijden dan op droog wegdek. Gelukkig kon ik het tempo goed houden. Heel goed zelfs. Om 10u had ik al 50 km achter de rug. Tijd voor een tankstop en een warme koffie. Daarna werd de regen stilaan minder, en rond 10u30 was het eindelijk volledig droog. Jammer genoeg passeerde ik tijdens die regen twee prachtige kastelen, maar met een doorweekt pak vond ik het niet echt ideaal om te gaan rondwandelen.
Vanaf dat moment werd het korte bochtenwerk ingeruild voor bredere wegen, waardoor het tempo alleen maar beter werd. Tegen de middag zat ik al ruim over halfweg.
Aan de voet van kasteel Hrad Kokořín (zie foto’s) heb ik een soepje gegeten en nog een koffie gedronken, voor ik aan de laatste etappe van mijn solorit begon. De route liep kilometerslang door velden en bossen, af en toe onderbroken door een klein dorpje. Wat vooral opviel: ik reed er helemaal alleen. Geen voorliggers, geen achterliggers, bijna de hele dag niet. Voor ik het wist, naderde ik Praag. Ons hotel ligt net buiten de stad, waardoor ik bij het binnenrijden geen drukte of files tegenkwam.
Op een paar stroken stuiterasfalt na (zie foto) was het echt een heerlijke route. Bij aankomst waren de salonmotards al gearriveerd en hebben we samen iets gedronken op de geslaagde rit.
De rest van het weekend trekken we Praag in. Een stad die al lang hoog op mijn to-see-lijstje staat. Benieuwd of ze de verwachtingen kan inlossen.
Dag 6: Bezoek aan Praag (17k stappen)
Vanmorgen was het eindelijk zover: onze uitstap naar Praag, de stad van de honderd torens. Tijdens het ontbijt nog wat zitten prutsen met de Prague Visitor Pass — want ja, technologie en koffie gaan niet altijd samen — maar daarna konden we vertrekken. Ingesmeerd tot we blonken en met een licht verhoogde hartslag trokken we richting… de tram. Of nee, toch maar de metro. Welke kant op? Euhm… Deze route stond duidelijk niet in onze TomTom. 😄
Na wat geklungel met Maps kwamen we dan toch op weg. Onze eerste stop: de Basiliek van Sint-Pieter en Sint-Paulus in Vyšehrad. Mooie plek, prachtige omgeving, en dankzij onze Visitor Pass mochten we overal gratis binnen én met het openbaar vervoer reizen.
Daarna vonden we onze weg via tram 16 en 2. Althans… dat dachten we. Uiteraard reden we vrolijk de verkeerde kant op. Dus terug de andere richting uit, overstappen op tram 22, en zo bereikten we uiteindelijk de Praagse Burcht. Of beter: de voet van de berg waar de burcht op ligt. Maar de klim is het absoluut waard.
Boven gonsde het van de toeristen en dat terwijl het hoogseizoen nog niet eens begonnen is. De wachtrijen waren indrukwekkend, maar eens we onze QR-code hadden omgeruild voor een ticket, liep het tegen 12 uur. Plots was het veel rustiger: de meeste mensen zaten aan de lunch of waren alweer vertrokken. Ideaal moment voor ons om alles op ons gemak te bekijken.
Na het burchtbezoek trokken we naar beneden richting de Joodse Wijk. Intussen was het al bijna 15 uur, dus tijd voor een hapje en een drankje. De synagoge was jammer genoeg gesloten op zaterdag maar we wandelden nog een stukje door de wijk, aten een koosjer ijsje en genoten van een terrasje.
Daarna namen we de metro terug naar het hotel. Intussen hebben we het systeem door, hoor. 😉
En morgen? Nog een hele dag om Praag verder te ontdekken. Even kijken wat er nog op het lijstje staat.
Dag 7: Bezoek aan Praag (15k stappen)
Twee dagen hadden we uitgetrokken om Praag te verkennen. Gisteren stond er al een stevige wandeling van veertien kilometer op de teller, en vandaag beloofde niet veel anders te worden.
Bovenaan mijn lijstje stond de Petrintoren. Die komt ook voor in het laatste boek van Dan Brown, en ik was benieuwd of hij in het echt even indrukwekkend zou zijn. De toren ligt midden in een prachtig park, omringd door bos, maar helaas ook op een flinke heuvel, en dat heb ik gevoeld. Gelukkig bracht de tram ons al een heel eind, want dat systeem hadden we gisteren al helemaal door. Toch bleef er nog een pittige klim van zo’n twintig minuten over. De zon stond nog niet op haar heetst, maar het zweet liep al vrolijk van mijn voorhoofd.
Eenmaal boven bleek het absoluut de moeite. Een klein, ietwat gammel liftje bracht ons naar de top, waar we beloond werden met een schitterend uitzicht over heel Praag.
Daarna doken we nog even het spiegellabyrint in. Eigenlijk bedoeld voor kinderen, maar stiekem ook voor volwassenen best grappig. Vooral de zaal met lachspiegels zorgde voor een brede glimlach. Ook als je al een iets ouder kind bent.
Volgende halte: de Karelsbrug. Een kort tramritje later stonden we alweer in het centrum. Zondag, mooi weer en een van de bekendste bezienswaardigheden van de stad… je kan je de drukte wel voorstellen. Maar eerlijk: het blijft een plek die je gezien moet hebben.
Vanaf de brug wandelden we door de winkelstraten richting het oude stadsplein. Hoe meer je van Praag ziet, hoe meer je onder de indruk raakt. De historische gebouwen, de authentieke kasseienstraten,... alles ligt er prachtig bij. Toen we het plein op stapten, was het net 11.55 uur. Perfect getimed voor het slaan van de astronomische klok en de kleine ‘show’ die daarbij hoort. Alsof het zo gepland was.
Tijd om de innerlijke mens te versterken met iets lekkers. In de namiddag stond nog één laatste activiteit op het programma: een boottochtje op de Moldau. Praag vanaf het water ziet er toch weer helemaal anders uit.
Op mijn blog heb ik een paar foto’s gezet, gewoon om jullie een beetje jaloers te maken.
Daarna was het tijd om met de metro terug naar het hotel te sjeezen. Einde van een geslaagde tweedaagse citytrip in Praag. Als het van mij afhangt, komen we volgend jaar gewoon opnieuw.
Dag 8: Praag - Hrádek (291 km)
Na twee dagen heerlijk rondslenteren in Praag was het weer tijd om in het zadel te kruipen. Vandaag is het onofficieel begin van de de terugweg. Eerst stond er nog een tussenstop gepland in Hrádek, helemaal in het zuiden van Tsjechië.
Oorspronkelijk lag er een lange route op tafel, eentje die via het middeleeuwse stadje Český Krumlov zou lopen. Prachtig, maar met 351 kilometer en meer dan zes uur rijtijd (eerder zeven) zou dat, inclusief pauzes en een bezoekje aan het stadje, makkelijk een dag van tien uur worden. Dat zagen we niet meteen zitten.
We kozen dus voor de kortere variant van 291 kilometer, en achteraf bekeken was dat een uitstekende beslissing. De rit verliep opvallend vlot—misschien ook omdat er onderweg nergens iets open was om even te pauzeren. Mijn lunch bestond daardoor uit een Twix, een Snickers en een flesje cola. Niet meteen culinair hoogstaand, maar het hield me op de been.
Gelukkig maakte de route zelf veel goed. Net zoals mijn solorit richting Praag was het opnieuw puur genieten: geen scherpe bochten of technisch gedraai, maar brede wegen, open bochten en glooiende landschappen. Je rijdt moeiteloos 90 per uur zonder je een stuntpiloot te voelen, en toch verveel je je geen seconde.
Door dat vlotte tempo kwamen we mooi op tijd aan in het hotel. Dat was maar goed ook, want door het beperkte aantal gasten sloot de keuken al om 18u30. Als we de lange route hadden gekozen, hadden we waarschijnlijk naast ons avondeten gegrepen.
Om de karige “maaltijd” van deze middag goed te maken, trakteerden we onszelf op een heerlijke steak met frietjes. Meer dan verdiend.
Morgen staat er opnieuw een stevige rit op het programma: 354 kilometer richting Duitsland. Dan is de echte terugweg ingezet. Hopelijk blijft het droog, want de weersvoorspelling toont toch een aantal druppeltjes.
Dag 9: Hrádek - Margetshöchheim (370 km)
Vandaag zijn we officieel aan de terugweg begonnen. Helaas bleek “tussen de druppels doorrijden” geen optie. We vertrokken ’s morgens nog droog aan het hotel, maar niet veel later spatte de regen al uit elkaar op mijn vizier. Gelukkig bleef het, net zoals een paar dagen geleden, beperkt tot een bui van ongeveer een uurtje.
Wat ook hetzelfde bleef, was het verkeer. In het begin konden we nog heerlijk ons eigen tempo rijden, zonder iemand op te houden of zelf afgeremd te worden. Daardoor bleef de schwung er goed in zitten tot de middag, en hadden we tegen dan al 250 kilometer op de teller staan. Onze lunch was simpel maar lekker: een puddingcroissant uit een lokale bakkerij en een kop koffie om er weer tegenaan te kunnen.
Na de middag veranderde het plaatje. De drukte nam toe, we reden steeds vaker door centra, en ook in Duitsland lijken wegenwerken een nationale hobby. Het tempo zakte, het vlotte rijden werd stilaan wat intensiever, en de kilometers kropen trager voorbij.
Gelukkig hadden we in de voormiddag zo’n mooie vooruitgang geboekt dat we toch rond 16 uur konden inchecken in ons laatste hotelletje van deze vakantie. Straks nog genieten van een stevig stukje Schweinepoepefleisch mit Pommes om de reis in stijl af te sluiten, en dan zijn we helemaal klaar voor de laatste etappe richting Achel morgen.
Dag 10: Margetshöchheim - Achel (444 KM)
Het laatste loodje… en wat voor één. De terugrit naar Achel verliep, zoals de afstand al deed vermoeden, volledig via de snelweg. Weg waren de mooie bochten en de sprookjesachtige landschappen. Tijd om de banden weer vierkant te rijden op de Duitse Autobahn. Gelukkig ging alles bijzonder vlot, op een paar kleine vertragingen door wegenwerken na zijn we nergens echt opgehouden.
Rond 13u30 namen we afscheid van elkaar en reed iedereen terug richting heimat. Voor Maurice en mij zit de vakantie erop. Yvonne en Wilfried kozen nog voor een extra overnachting in een B&B, want anders werd de rit voor hen wel erg lang.
Thuis zette ik Jacky om 15u snel in de garage, net op tijd, want meteen daarna barstte er een kort maar stevig onweer los. Daarna nog even de koffers leegmaken en de grootste rommel opruimen. De rest komt de komende dagen wel. Eerst een welverdiend aankomstdutje in plaats van een biertje. Dat mag ook wel, want ik heb afgeklokt op exact 2706 kilometer voor deze reis.
Binnenkort bundel ik de foto’s en video’s eens om alles rustig te bekijken. We kunnen in ieder geval terugkijken op een intensieve, maar bijzonder mooie reis. En voor wie twijfelt om Tsjechië als bestemming te kiezen: echt nergens voor nodig! Het land is misschien minder bekend, maar absoluut de moeite waard. De wegen liggen er uitstekend bij (op een verdwaald stuiterpad na), de mensen zijn vriendelijk en ik heb me geen moment onveilig gevoeld. Bovendien zijn de prijzen een pak gunstiger dan in België of Nederland.
Ook Praag is een aanrader. Voorzie zeker twee dagen, want ik zou zonder moeite nog eens twee extra dagen kunnen vullen met alles wat we nu niet gezien hebben.
Tot slot een speciaal woordje van dank aan mijn reisgezellen, die opnieuw voor een fantastische vakantie hebben gezorgd. Het was er eentje om met heel veel plezier op terug te kijken!!
Reactie plaatsen
Reacties