Dag 1: Thuis - Lübeck - 555km
Eindelijk is het zover! Vanochtend begon onze reis naar Denemarken, met als eerste tussenstop Lübeck, Duitsland. Na een gezellig (dorps)feest gisteren stapte ik vanmorgen om 8:30 op de motor. Eerst richting Swalmen om Maurice op te halen, waarna we vlot koers zetten naar het Ibis-hotel in Lübeck. Zoals verwacht was het vandaag vooral snelweg, en alles verliep soepel – tot Maurice’s BMW begon te haperen. Een oranje waarschuwingslampje gaf een probleem met het motormanagement aan. Gelukkig konden we onze rit voortzetten, en morgen zal Maurice zijn dealer raadplegen om de oorzaak te achterhalen.
Ondanks een dreigend wolkendek verliep de route verrassend vlot en, gelukkig, droog. Weinig wegwerkzaamheden en geen noemenswaardige files zorgden ervoor dat we al om 16:00 de parkeergarage van het hotel binnenreden. Wilfried en Yvonne waren gisteren al vertrokken en hadden een extra tussenstop ingepland, aangezien de afstand van Zeeland naar Lübeck wat te groot was voor één dag. Daardoor arriveerden zij als eersten in het hotel.
Het eerste ‘goed-aankomstbier’ is een feit! Morgen nemen we de overzetboot naar Denemarken en zetten we koers naar Sorø – maar dat avontuur wacht nog even.
Dag 2: Lübeck - Sorø 248 km
Na mijn blogpost van gisteravond trokken we richting het centrum van Lübeck voor een heerlijke pizza. Het werd een gezellige avond, al bleef het oranje waarschuwingslampje Maurice wat op stang jagen.
Na een verkwikkende nachtrust begonnen we de ochtend met een stevig ontbijt. Maurice had intussen een BMW-dealer opgespoord op onze route richting Denemarken, en gelukkig mochten we even langskomen. Rond negen uur vertrok ons viertal richting de garage in Wangels. Daar werd Maurice' motor aan de computer gekoppeld. Het verdict: helaas moesten we afscheid nemen van een cilinderspoel van zijn BMW.
De nodige onderdelen zouden pas de volgende dag geleverd kunnen worden, dus boekte Maurice noodgedwongen een extra nachtje in Duitsland. Yvonne, Wilfried en ikzelf trokken met z'n drieën verder. Als alles goed verloopt, mist hij slechts één dag/etappe en sluit hij morgenavond weer aan voor het vervolg van onze vakantie.
Plots was ik dus benoemd tot reisleider van dienst. Gelukkig verliep de route vlekkeloos. Qua timing leek het alsof we al jarenlang zelf reizen planden. Stipt rond het middaguur stonden we op de boot, waar we meteen een hapje konden eten. Na de overtocht zetten we voet op Deense bodem in Rødby, en daar begonnen dan echt onze eerste kilometers in Denemarken.
Wat meteen opviel: de uitgestrekte landschappen, de grote waterpartijen en indrukwekkende bruggen. Voeg daar een stralend blauwe hemel aan toe, 20 graden op de thermometer en je krijgt het ideale motorweer. Zonder oponthoud bereikten we ons hotel in Sorø. Tijd voor het buffet, en morgen staat de volgende rit alweer te wachten – helaas nog steeds met z’n drieën.
Dag 3: Sorø - Egeskov - Sorø 295 km
Vandaag hebben we onze eerste rondrit gemaakt vanuit het Thonhotel in Sorø. Oorspronkelijk stond de Øresundsbrug op de planning, maar omdat Maurice niet mee kon, kozen we voor een alternatieve route richting Egeskov.
Het mag dan misschien eentonig klinken, maar zowel de route als het weer stelden absoluut niet teleur. Een bijzonder moment vandaag was de eerste grote brug die we overstaken. In de voormiddag stond er flink wat wind, wat het oversteken allesbehalve aangenaam maakte. Hopelijk is de wind morgen wat milder wanneer we koers zetten naar Zweden.
Na de brug werd het snel duidelijk dat het binnenland weinig toeristische trekpleisters kent—zelfs een koffiestop bleek onvindbaar.
Gelukkig maakte Egeskov veel goed. Rond 11u30 reden we de parking op en dankzij het laagseizoen konden we zonder wachttijd tickets kopen en direct de tuinen in. Die waren werkelijk prachtig - een genot om door te wandelen. Het kasteel zelf was ook indrukwekkend. Spijtig dat we niet meer tijd hadden om alles rustig te ontdekken. Bekijk ook zeker de foto en het filmpje. Na een snelle hap trokken we weer verder.
Ook daarna stootten we onderweg nog op enkele charmante kastelen en burchten. Zoals gewoonlijk was Yvonne paraat om alles vast te leggen voor het nageslacht.
En dan nog goed nieuws: onze vierde musketier, Maurice, is er weer bij! Zijn spoel is hersteld en om 17u stond hij in het hotel. Als alles goed gaat, neemt hij morgen probleemloos de koppositie over. Tot morgen voor het volgende hoofdstuk van onze reis!
Dag 4: Sorø - Malmö - Sorø - 400 km
Dag 4 – oftewel de "Wilfried en Yvonne-special." Vandaag stond The Bridge op het programma – of zoals men hier zegt: de Øresundsbrug, die Denemarken met Zweden verbindt.
De ochtend begon wat stroef: Maurice’s gps kon de doorgestuurde routes niet lezen, waardoor we kostbare tijd verloren. De rit zelf was ook aan de lange kant, waardoor idyllische weggetjes deze keer achterwege bleven. Ik nam dan maar het voortouw tot in Helsingør, waar we net genoeg tijd hadden om op de veerboot snel iets te eten. Daarna zetten we onze eerste kilometers op Zweedse bodem.
Helaas bleek Zweden niet bepaald een paradijs voor motorrijders. In dorpskernen geldt maximaal 40 of zelfs 30 km/u, en alsof dat nog niet genoeg is, liggen er om de vijf meter venijnige vluchtheuvels. Na een kleine 50 kilometer vol gestuiter bereikten we eindelijk het fotopunt. Daar maakten we enkele plaatjes voordat we de brug overstaken. De wind stond stevig, dus ook die ervaring was verre van aangenaam.
Om de dag af te sluiten kozen we voor de snelweg terug naar het hotel – anders werd het te laat. Maar rond Kopenhagen stonden we natuurlijk vrolijk in de file, wat ons geen minuut tijdwinst opleverde, maar wél een portie extra frustratie.
Rond 18 uur arriveerden we weer in Sorø, waar we gelukkig nog heerlijk hebben gegeten in het dorp.
Conclusie: Wil je van Denemarken naar Zweden (of andersom)? Neem zeker de brug! Maar verder... is het, zoals ze in Zweden zouden zeggen, "neut deu meujte." (Sorry, Yvonne en Wilfried 😉)
Dag 5: Sorø - Fredericia - 240 km
Vandaag stond een korte verbindingsrit op het programma richting ons nieuwe verblijf in Fredericia. Na een hernieuwde oversteek van de Storebæltbrug kwamen we weer aan op het Deense vasteland.
Maurice had blijkbaar even vergeten dat pauzes tijdens het reizen echt wel een ding zijn, want de eerste twee uur denderden we zonder onderbreking door. Het voordeel? We belandden in één ruk bij het uitkijkpunt van Nordskov. Tijd voor foto's én om eindelijk de benen even te strekken, voordat we onze weg vervolgden.
Wat volgde, was een verademing ten opzichte van gisteren: rustige wegen, een licht glooiend landschap en zowaar wat bochtjes—een genot voor elke motorrijder. Deze route was er eentje om van te genieten, zonder stress en met een brede glimlach onder de helm.
Maar ja, zoals dat gaat met mooie momenten: ze vliegen voorbij. Tegen 16 uur draaiden we de parking van het hotel op. Gelukkig voelde ook dat meteen een stuk gezelliger dan ons vorige onderkomen. Alles zit in de lift… de grote vraag is: hoeveel beter kan het nog worden? 😉
Dag 6: Fredericia - Ribe - Fredericia 292 km
De laatste toeristische uitstap van deze vakantie bracht ons naar Ribe, het oudste stadje van Denemarken. Met zijn charmante oude gebouwen, historische kerken, musea en smalle kasseistraatjes ademt Ribe een pittoreske sfeer uit – absoluut de moeite waard om te bezoeken. In het centrum vind je volop gezellige terrasjes en leuke winkeltjes.
De temperaturen blijven klimmen en vandaag haalden we 27°C. Zodra je even stilstaat en niet meer kunt genieten van de rijwind, is het zweten geblazen.
Helaas was Ribe het enige hoogtepunt tijdens deze 292 km lange rit. Ook vandaag reden we vaak door uitgestrekte landschappen en brede wegen zonder veel om naar te kijken. Het flesje water van het tankstation bleek onmisbaar – vaak was dat het enige wat voor wat verkoeling zorgde bij een pauze langs de kant van de weg.
De rit verliep verder vlot en minder intensief, maar een sfeervol dorpje of uitnodigend terrasje onderweg had zeker deugd gedaan. Rond 16u arriveerde ons vrolijke viertal opnieuw bij het hotel, waar we zoals steeds de dag afsloten met een welverdiend pintje.
Om 19u schoven we aan in het restaurant – gelukkig hadden we gereserveerd. Het eten was fantastisch en een verademing vergeleken met de maaltijden van ons vorige hotel. Morgen is het rustdag, dus we kunnen iets langer slapen en daarna rustig het stadje verkennen.
Dag 7 Fredericia 0km
Zoals het in de Bijbel staat: “Op de zevende dag rustte Hij van al het werk dat Hij had verricht.” En wie zijn wij om daar geen voorbeeld aan te nemen? We hebben dan misschien geen zwaar werk verricht, maar na zes dagen in het zadel is het heerlijk om de motor een dagje stil te laten staan.
De ochtend begon ontspannen met een lekker ontbijt, gevolgd door een bezoek aan Miniby – een miniatuurversie van Fredericia. Heel boeiend om te zien hoe het historische centrum, compleet met vestingwallen, kanonnen en gebouwen op schaal 1:10, zo nauwkeurig is nagebouwd. Echt indrukwekkend vakwerk.
’s Namiddags hebben we ons volledig overgegeven aan de rust. Met een verzengende hitte van 30°C was het simpelweg te warm om de stad verder te verkennen. Een ideaal moment om de filmpjes en foto’s van de camera te halen en langzaam aan wat spullen in te pakken.
Morgen begint de terugreis: we zetten koers richting Duitsland.
Dag 8: Fredericia - Bad Bramstedt 240 km
Vandaag trapten we de eerste etappe van onze terugreis af. Een relatief korte rit van zo’n 240 kilometer, grotendeels via hoofdwegen – al zaten er ook twee charmante veerpontjes in het parcours.
Zoals steeds begonnen we de dag met een overheerlijk ontbijt, waarna we enthousiast onze motoren opzochten. Alleen… Jacky (mijn trouwe Kawasaki) had er absoluut geen zin in. Geen teken van leven, en dat terwijl hij de voorbije dagen niets liet merken. Na zelf de zekeringen gecheckt te hebben, zat er niets anders op dan de hulpdiensten te bellen.
Gelukkig schakelde mijn verzekeringsmakelaar razendsnel en werd ik keurig geholpen – een dikke pluim dus voor Tonny Van Otterdijk (https://tvonv.be/). Een uur later arriveerde de wegenhulp. Met een booster op de batterij brulde Jacky meteen weer wakker. Gelukkig zat er op amper een kilometer afstand een motorzaak, waar ik meteen een nieuwe accu kon scoren. Naast mijn flessenopener weer een extra souvenir voor thuis.
Met anderhalf uur vertraging gingen we alsnog op pad richting Bad Bramstedt.
De Deense weergoden hadden echter andere plannen: we kregen een stevige stortbui over ons heen. Gelukkig verbeterde het weer naarmate we Duitsland binnenreden. De rit verliep verder zonder noemenswaardige hindernissen en om 17 uur draaiden we het terrein van ons verblijf op.
Daar bleek de positieve trend in onze hotelkeuzes zich gelukkig voort te zetten: geen zielige douchegordijnen deze keer, maar een volwaardige inloop regendouche. Daarna genoten we van een knapperige Duitse schnitzel en een flesje rood – helemaal klaar voor het laatste hoofdstuk van onze reis.
Dag 9: Bad Bramstedt - Thuis 532 km
De laatste loodjes. Gepakt en gezakt vertrokken we onder een zwaargrijs wolkendek dat hier en daar een verdwaalde druppel losliet — maar gelukkig bleef het bij wat gespetter, zeker vergeleken met de stortbui van gisteren.
Al snel na vertrek belandden we op de snelweg, die het decor zou vormen voor de rest van de rit. Helaas diende de eerste file zich al snel aan. Gelukkig zijn we op twee wielen een pak wendbaarder, dus slalommen tussen de stilstaande auto’s bespaarde ons flink wat tijd.
Tot na de middag liep alles gesmeerd.
We hadden een korte tankstop ingepland, maar dat draaide bijna op een fiasco uit. Het tankstation bij Venlo was afgesloten. Wilfried reed intussen op z’n allerlaatste dampen, en ook Maurice begon zichtbaar nerveus te worden. Jacky daarentegen had nergens last van — die heeft gelukkig de grootste tank van het gezelschap. 😉
We besloten de snelweg te verlaten in de hoop ergens een benzinestation te vinden, en jawel: missie geslaagd. Daar namen we ook afscheid van elkaar. Maurice was als eerste thuis, Yvonne en Wilfried bereikten hun B&B als tweede, en ikzelf reed om 15u45 mijn oprit in Achel op.
Thuis! Moe, met zadelpijn, maar voldaan en dankbaar voor een fantastische reis.
Reactie plaatsen
Reacties